به وب سایت انجمن زنان مدیر کارآفرین خوش آمدید

تاثیر ساعات کار طولانی بر نابرابری جنسیتی

در سال های اخیر این تصور وجود داشته است که مانع اصلی برای پیشرفت شغلی زنان نبود سیاست های خانواده محور و برنامه های زمانی انعطاف پذیر و امکان کار از منزل برای زنان است. ولی تحقیقات اخیر نشان داده است که مشکل نبود این مزایا برای زنان نیست، بلکه فضای کاری ۲۴ ساعته برای زنان و مردان است. در بیشتر مشاغل رده بالا و پردرآمد این انتظار وجود دارد که فرد صبح روز تعطیل جواب تلفن بدهد یا ساعت ۱۱ شب به ایمیل پاسخ دهد. سیاست های خانواده محور برای زنان راه حل مناسبی در این شرایط نیست چرا که وقتی زنان بخواهند ساعات کار خود را کم کنند از پیشرفت شغلی در این فضا باز می مانند. مردان نیز، از طرف دیگر از ساعات کار طولانی خود راضی نیستند.

رابین الی، استاد دانشگاه کسب و کار هاروارد می گوید:«فضای کاری ۲۴/۷ نابرابری جنسیتی را تثبیت می کند، چرا که تعادل کار و خانواده را فقط مسئله زنان تصور می کند. پاسخ خیرخواهانه به این مسئله را ارائه مزایایی به زنان می بیند در حالیکه این راه حل در واقع مسیر شغلی زنان را به بن بست می رساند. فرهنگ کار بیش از حد بر همه افراد تاثیر می گذارد.»

ساعات کار متوسط آمریکایی ها از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۳، ۹ درصد  افزایش یافته است. این در حالیست که همجنان در رده های درآمدی بالا ساعات کار بسیار بیشتر از رده های درآمدی پایین است، اما در رده های بالا ساعات کار از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۳، ۵ درصد افزایش یافته است ولی در رده های پایین، ساعات کار در همان بازه زمانی ۲۰ درصد زیاد شده است.

تحقیقی در یک شرکت مشاوره مدیریت بین المللی که ۹۰ درصد مدیران ارشد آن (شرکا) مرد هستند انجام شد تا دریابند چگونه می توان استعفای زنان را کاهش دهند و پیشرفت شغلی را تشویق کنند. در این شرکت به طور معمول کارکنان ۶۰ تا ۶۵ ساعت در هفته کار می کردند. در این مطالعه که شامل مصاحبه عمیق با ۱۰۷ کارمند بوده است، مردان هم به اندازه زنان از اینکه ساعات کار طولانی با زندگی شخصی شان تداخل دارد شکایت داشتند و به میزان مشابه احتمال استعفا داشتند. ولی مردان و زنان به طور متفاوت با مشکل روبرو می شوند. زنان بیشتر از امکان ساعات کاری انعطاف پذیر، نظیر شغل پاره وقت، یا مشاغل کم طرفداری که ساعات کوتاه تر دارند استفاده می کنند. این تصمیمات پیشرفت زنان را قطع می کند. مردان یا با رضایت کار می کردند، یا در سکوت تحمل می کردند، یا به سادگی بدون اجازه گرفتن در ساعات مطلوب خود کار می کردند. مثلا برای حضور در برنامه های فرزندانشان شرکت را ترک می کردند ولی از طریق تلفن در دسترس بودند. به طور کلی شرایط را به نحو مطلوب خود تغییر می دادند.

برای زنان چنین اقداماتی قابل انجام نیست. در شرکت ها وقتی مردی ساعت ۵ عصر محل کار را ترک می کنند، بقیه تصور می کنند که برای ملاقات با یک مشتری از شرکت خارج شده است. وقتی زنی شرکت را ترک می کند، بقیه برداشت می کنند که به خانه رفته است. ریشه این تفاوت ها در انتظار متفاوت جامعه از ایده آل ها، دغدغه ها و رفتار زنان و مردان است. یک مدیر زن در این تحقیق گفت: «من وقتی به یک مدیر ارشد زن نگاه می کنم به این فکر می کنم که او چطور مادری است. ولی وقتی یک مدیر ارشد مرد را می بینم به این فکر نمی کنم که او یک پدر هم هست.»

یک مدیر ارشد مرد در یک شرکت حقوقی بین المللی می گوید کلیشه های جنسیتی برای زندگی خانوادگی مردان چالش زاست. به خاطر اینکه این تصور وجود دارد که حتما همسر خانه داری دارند که کارهای خانه را مدیریت می کند. او که همسرش پزشک است، هر دو به شدت با این مساله درگیر هستند. البته تکنولوژی و امکان در دسترس بودن خارج از محیط کار کمک می کند.

محققان وقتی نتایج را با شرکت مشاوره مدیریت در میان گذاشتند که مشکلاتی بزرگتر از سیاست های خانواده محور برای زنان وجود دارد، اینکه ساعات کار طولانی زندگی مردان و زنان را تحت تاثیر قرار داده است، این شرکت نتایج را رد کرد و گفت که هدف تحقیق تمرکز بر سیاست های مربوط به زنان بود و این موضوع برای مردان مشکلی ایجاد نمی کند.

واقعیت این است که چنین سازمان هایی انگیزه ای برای تغییر شرایط کاری خود ندارند. کارمندان این سازمان ها را به خاطر حقوق بالای آن انتخاب می کنند و شرایط آن را می پذیرند. اما بسیاری از سازمان ها هم شروع کرده اند به اینکه شیفت های کاری منعطف را برنامه ریزی کنند. در نهایت این سوال وجود دارد که واقعا چقدر فضای کاری ۲۴ ساعته و ۷ روز در هفته لازم و ضروری است؟

منبع: نیویورک تایمز